ΑΝΑΙΔΩΣ

Παρέμβαση για το Βοτανικό!

2009-02-25T00:53:00.000-08:00

Νομικός ακτιβισμός στην πράξη..

Διαβάστε παρακάτω:

Η διπλή ανάπλαση των περιοχών Βοτανικού και Αμπελοκήπων, όπως πραγματοποιείται με τα άρθρα 11, 12 ν. 3481/2006, είναι συμβατή με το άρθρο 24 του Συντάγματος (..)

Οπλοκατοχή και πολιτική ελευθερία

2009-01-19T12:12:00.001-08:00

Τολμώ να πω πως αν και ελευθεριακός υπήρξα κατά καιρούς σφοδρός πολέμιος του δικαιώματος στην οπλοκατοχή.Η λογική είναι απλή:περισσότερα όπλα στην κοινωνία ισούνται με περισσότερους κινδύνους για τη σωματική μας ακεραιότητα. Φυσικά είχα πλήρη επίγνωση ότι η ανωτέρω αρχή τραβηγμένη στα ακρότατα όρια της σημαίνει πως θα πρέπει να απαγορευτεί ακόμα και η κατοχή ...μαχαιριών της κουζίνας.

Αυτό που δεν είχα σκεφτεί τότε,ζώντας σε μια δημοκρατική και ειρηνική κοινωνία,ήταν ότι η οπλοκατοχή ίσως και όντως να συνιστά σύμφωνα με τους Αμερικανούς υπερμάχους της το υπέρτατο εργαλείο άμυνας κατά των εχθρών της ελευθερίας (πραξικοπηματιών,"επαναστατών",φασιστών της αριστεράς και της δεξιάς).

Πρόσφατα έτυχε να διαβάσω μια ιστορία της δικτατορίας του Μεταξά. Ε λοιπον, μέσα σε 4 χρόνια στυγνού φασισμού το μοναδικό επαναστατικό κίνημα που στήθηκε κατά της δικτατορίας ήταν το κίνημα των Χανίων του 1938. Ένας από τους λόγους που εκεί η δυσαρέσκεια του κόσμου πήρε βίαιη μορφή ήταν σίγουρα και η η ελεύθερη οπλοκατοχή.

"Μέσα σε τέτοιες και άλλες παρόμοιες συνθήκες η εξέγερση ξεκίνησε περί τις 2 το πρωί της 29ης Ιουλίου. Οι εξεγερμένοι κατέλυσαν τις αρχές. Κατέλαβαν τη Γενική Διοίκηση, τη Μεραρχία, το Σύνταγμα Χανίων, το Τηλεγραφείο, τον ασύρματο και άλλες υπηρεσίες. Ο Γενικός Διοικητής Κρήτης Πότης Σφακιανάκης, ο διοικητής της Μεραρχίας και άλλοι ανώτεροι υπάλληλοι και αξιωματικοί συνελήφθησαν"

Λόγω της γενικής ανοργανωσιάς και της άμεσης καταστολής που ακολούθησε οι επαναστάτες συνελήφθησαν, και στάλθηκαν στα κολαστήρια του φασισμού. Ποια θα ήταν όμως η πορεία της επανάστασης αν ξέσπαγε ταυτόχρονα όχι σε ένα αλλά σε 10,σε 100 σημεία της Ελλάδος? Τι θα γινόταν αν ο πολίτης έπαιρνε το όπλο του και κατέβαινε στο δρόμο για να τσακίσει τα τάγματα της δικτατορίας?

Ας αφήσουμε τον ίδιο το Μεταξά να μας απαντήσει:

«Και πρώτα στάσις Χανίων. Παρ' ολίγον, αν εξετείνετο, να μου εματαίωνε όλα. Από πού προήλθε; Από όλα φαίνονται δύο πράγματα: Οτι η διοίκησίς μας εις Χανιά ήταν αποκοιμισμένη και ότι ο κόσμος εις την περιφέρεια Χανίων δεν είναι φίλος μας... Εματαιώθη αμέσως. Γιατί; Ελλειψις υποστηρίξεως; Απογοήτευσις;».

People should not be afraid of their governments.Governments should be afraid of their people

Μια καθόλα φυσιολογική είδηση.

2009-01-19T11:29:00.000-08:00

Διήμερο ταξίδι στη Βόρειο Ελλάδα διοργανώνουν εκκλησιαστικοί κύκλοι για να συμπαρασταθούν στον ηγούμενο Εφραίμ και τo μοναχό Αρσένιο που δικάζονται την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου στην Κομοτηνή.

Παγκόσμια Υστερία και Πολιτική Οικονομία

2009-01-17T05:47:00.000-08:00

Θυμάστε εκείνο το αρχαίο ρητό περί επιστήμης και αρετής??E λοιπόν,θα μπορούσε να διατυπωθεί και αλλιώς: Οικονομική επιστήμη ηνωμένη μετά πολιτικής πανουργία μάλλον σχεδιάζουσι

Το φθινόπωρο του 2008, όταν ο πανικός περί κραχ είχε χτυπήσει κόκκινο,βρέθηκαν κάποιοι (λίγοι) επιστήμονες που κράτησαν αποστάσεις από τη γενική υστερία και την δημοσιονομική εκμετάλλευση της. Ύστερα ήρθαν τα σχέδια σωτηρίας του κου Πώλσον και της παρέας του, τα οποία ψηφίστηκαν, νομοθετήθηκαν, άλλαξαν εξ ολοκλήρου κατεύθυνση, προς στιγμή εγκαταλείφθηκαν και τελικά επανήλθαν με διαφορετικό προσανατολισμό: κοινώς δόθηκε σε μια απειροελάχιστη μειοψηφία "ειδικών" το δικαίωμα να διαχειριστούν κατά το δοκούν τρισεκατομμύρια δολλάρια.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι το πρόβλημα της διαφάνειας (που όπως είχε επισημανθεί ήταν η βασική αιτία της κρίσης) επανήλθε πολλαπλασιασμένο, καθώς το σχέδιο ξεχρεώματος των τραπεζών αποδείχτηκε στην ουσία μια λευκή επιταγή υπογεγραμμένη από πανικόβλητους ή συμφεροντολόγους πολιτικούς,οπισθογραφημένη από το λαό και εξαργυρώσιμη από μια ντουζίνα "επενδυτικές" τράπεζες που απέτυχαν στην αποστολή τους (και ζητούσαν τα ρέστα)

Τώρα ο ίδιος εφιάλτης επιστρέφει υπο τη μορφή μιας επιδότησης της "πραγματικής οικονομίας" (fiscal stimulus). Η επιδότηση υποστηρίζεται σθεναρά σχεδόν από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα και από τη συντριπτική πλειοψηφία των οικονομολόγων,οι οποίοι μέσα σε μια βραδιά μετατράπηκαν από free-marketeers σε κευνσιανούς παλιάς κοπής.

Αντιλαμβάνεστε βέβαια ότι την ίδια πορεία θα ακολουθήσει και η Ευρώπη. Κάτι μου λέει ότι οι πολίτες έχουν ενστικτώδεις ενστάσεις στα σχέδια αυτά αλλά είμαι εξίσου σίγουρος ότι οι βαριοί μηχανισμοί ελέγχου και προπαγάνδας που έχουν ήδη κινητοποιηθεί θα μετατρέψουν σύντομα την ορθολογική αμφισβήτηση σε αξιοθρήνητη σκόνη (ήδη ο Brad De Long χαρακτηρίζει τους αντιπάλους της ιδέας ενός fiscal stimulus "ανηθικους ρεπουμπλικάνους"). Τελικά με την απόλυτη συνδρομή της ορθόδοξης οικονομικής (που πριν λίγα χρόνια ούτε που ψιλλιαζόταν την κρίση) οι πολίτες θα μετατραπούν σε μια ωραιότατη πανικόβλητη μάζα και θα δεχθούν την εκταμίευση αλλου ενός ή και δύο τρις δολλαρίων για τη σωτηρία "τους".

Αυτός ο πανικός όμως είναι εξίσου τεχνητός με τον προηγούμενο (για τις επενδυτικές τράπεζες). Οι "ανήθικοι ρεπουμπλικάνοι" προσπαθούν βέβαια ακόμα να κάνουν το καθήκον τους. Αλλά ως πότε?

Speaking at a faculty forum today at the University of Chicago Booth School of Business, economist John Huizinga offered some figures to put the current downturn in perspective. Right now, the unemployment rate is 7.2 percent. In the 1981-82 recession, it peaked at 10.8 percent. In 1974-75, it hit 8.8 percent. Even if we do nothing in the way of fiscal stimulus, according to the incoming administration's own estimates, unemployment this time will top out at 8.8 percent.

Ήδη η Bank of America έλαβε 20 δις ενεργητικό και απαλλάχτηκε από 90 δις παθητικό με πρωτοβουλία του κονγκρέσσου,και δίχως περαιτέρω εξηγήσεις,αναλύσεις ή τοποθετήσεις.Πάρε κόσμε κοινώς."Τσοβόλα δώστα όλα" αλά αμερικέν

Ο Παπανδρέου τώρα δικαιώνεται

Aριστερά-Δεξιά και φιλελευθερισμός: Το πλαίσιο της σύγκρουσης

2008-11-01T17:15:00.000-07:00

Είναι περισσότερο από προφανές ότι μια νέα πολιτική σχάση προετοιμάζεται στην παγκόσμια κοινωνία με ρυθμούς ανάλογους της οικονομικής κρίσης. Το γενικό πλαίσιο της σύγκρουσης , η σκακιέρα δηλαδή επί της οποίας θα διαδραματιστεί, είναι για μια ακόμα φορά το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

Είναι αρκετά εύκολο να χαρτογραφήσουμε τις νέες τάσεις που θα κυριαρχήσουν. Σε πρώτη φάση, τα διοικητικά ύψη της παγκόσμιας κοινωνίας (commanding heights) αντιμετωπίζουν την κρίση που αυτοπροσώπως προκάλεσαν "πραγματιστικά", δηλαδή καθαρά διαχειριστικά, ως ένα πρόβλημα που πρέπει να καταπολεμηθεί οπωσδήποτε "μέχρι τις επόμενες εκλογές".

Σε δεύτερη φάση η κρατούσα επιστημονική κοινότητα προσπαθεί να υιοθετήσει τις επεμβατικές τάσεις,δίδοντας τους ένα αποδοτικότερο σχήμα. Έτσι προκύπτουν νέα σύνθετα μοντέλα λύσεων,όπως τα reverse auctions, bailout plans, fiscal stimuli etc.

Σε τρίτη φάση ο τύπος και τα Μέσα Ενημέρωσης γεμίζουν τις ανωτέρω στρατηγικές με ιδεολογικούς χυμούς προσπαθώντας να μεταφράσουν τις ενέργειες των διαχειριστών στη γλώσσα της πολιτικής εν ευρεία εννοία.

Σε τελευταία φάση η διανόηση, οι εκάστοτε αντιπολιτευόμενοι και το κοινό ερμηνεύει τις πολιτικές εξελίξεις ως "σημεία καμπής", "εγκατάλειψης ιδεολογιών", "συστημικής κατάρρευσης" κλπ.

Κάπως έτσι παράλληλα προς την οικονομική κρίση,που γεννήθηκε ή έστω οξύνθηκε από τις ίδιες τις κρατικές αρχές, "γεννιέται" και μια πολιτική κρίση με άμεσα αποτελέσματα στο βαθμό που τα υποκείμενα της είναι οι ίδιοι οι ψηφοφόροι,και οι επιλογές τους καταλήγουν τελικά να επηρεάσουν τους πρωταγωνιστές της "πρώτης φάσης" που περιγράψαμε, δηλαδή τους πολιτικούς ηγέτες.

Μέσα σ αυτά τα πλαίσια ο αληθινός φιλελευθερισμός παίζει ρόλο αποδιοπομπαίου τράγου, η δεξιά πετάει τα ξεφτισμένα της "φιλελευθερα φτιασίδια" και επανέρχεται ως απροκάλυπτα επεμβατική "κευνσιανού τύπου" δημαγωγία. Η αριστερά ακολουθεί τον δρόμο της δεξιάς,ανάγοντας σε πρότυπα της κεντρώους οικονομολόγους όπως ο Κρούγκμαν.

Το ζήτημα για τον φιλελευθερισμό δεν είναι τόσο να νικήσει τους εχθρούς του.Aυτό είναι αδύνατο να γίνει καθώς η συντριπτική μάζα του πληθυσμού συμπυκνώνεται σε καιρό κινδύνου γύρω από τους συγκροτημένους εξουσιαστικούς θεσμούς και τις ιδεολογίες που τους στηρίζουν. Μιλάμε δηλαδή για ένα παιγνίδι εξ αρχής χαμένο που παίζεται στο γήπεδο του αντιπάλου. Το ζήτημα είναι να προσφέρει ο φιλελευθερισμός μια εναλλακτική πλατφόρμα ξεπεράσματος ή καλύτερα υπερνίκησης της κρίσης, μια πλατφόρμα που θα προβλέπει βαθιές συστημικές τομές,ώστε να παρέχει στο κοινό μια εναλλακτική οικονομική και πολιτική πρόταση.Χρειαζόμαστε δηλαδή μια επανάσταση ανάλογη των Reaganomics για να ξεπεραστεί ο ιστορικά πανίσχυρος σκόπελος της σοσιαλδημοκρατίας.

Μόνο έτσι θα ξεκαθαρίσει μέσα από τις ομίχλες της παγκόσμιας ταραχής το αληθινό συγκρουσιακό δίπολο που δεν αφορά την αριστερά ή τη δεξιά,αλλά την ελευθερία και την ανελευθερία ως φιλοσοφικές κατηγορίες: Άτομο ή Κράτος. Αυτό ήταν είναι και θα είναι το κρίσιμο δίλλημα που θα διχάζει την ανθρωπότητα

Με τα λεφτά των άλλων

2008-11-01T17:09:00.000-07:00

Aναδημοσίευση από άρθρο μου στην εφημερίδα "Αγγελιοφόρος"

28 Δισεκατομμύρια Ευρώ θα κοστίσει στους Έλληνες πολίτες το σχέδιο «σωτηρίας» των ελληνικών τραπεζών . Το ποσό αντιστοιχεί περίπου σε 2800 ευρώ για κάθε άντρα γυναίκα και παιδί στη χώρα. Δηλαδή η χρέωση ανά οικογένεια θα αγγίξει περίπου τα 11.000 ευρώ κατά μέσο όρο.

Το πραγματικά εξωφρενικό όμως της υπόθεσης είναι ότι αυτά τα ποσά θα παραχωρηθούν ουσιαστικά άνευ ανταλλάγματος. Κανείς μας δε θα μάθει την ακριβή οικονομική κατάσταση των τραπεζών. Κανείς δε θα πληροφορηθεί την έκθεση των πιστωτικών μας ιδρυμάτων σε επικίνδυνα ομόλογα, και παρακινδυνευμένες επενδύσεις. Ούτε καν οι προμήθειες που θα πληρώσουν οι τράπεζες στο Δημόσιο δεν έχουν προσδιοριστεί.Θα προσδιοριστούν «αργότερα», με «υπουργική απόφαση».Πάντως το 1-1,5% που προτάθηκε από τον κο Αλογοσκούφη προκάλεσε τη...δυσφορία των τραπεζιτών (!)

Είναι ιστορικά πρωτόγνωρο το γεγονός ότι δομήθηκε «σχέδιο σωτηρίας» για τις τράπεζες,προτού αυτές βρεθούν «επισήμως» σε κίνδυνο. Σχεδόν όλες οι μεγάλες τράπεζες φέτος παρουσίασαν ισχυρή κερδοφορία. Εκτός αν στο υπουργείο οικονομικών έχουν πληροφορίες που αποκρύπτουν από το κοινό και που επιβάλλουν άμεση δράση. Σ αυτήν την περίπτωση όμως θα έπρεπε πρώτα να χρησιμοποιηθούν οι μηχανισμοί της αγοράς : οι προβληματικές επιχειρήσεις να εξαγοραστούν από υγιέστερες, και σε αντίθετη περίπτωση να δοκιμαστεί η απορρόφηση του ενεργητικού της τράπεζας από άλλες και ο διακανονισμός του παθητικού της, με την μεσολάβηση της κυβέρνησης.

Η βεβιασμένη όμως επέμβαση του κράτους αναχαιτίζει την αγορά αντί να την ενισχύει. Η Proton bank φερ ειπείν ακύρωσε τη συμφωνία εξαγοράς της από την Τράπεζα Πειραιώς.Δεν υπάρχει πια λόγος να πωληθεί, ανακοίνωσε το ΔΣ της, καθώς η τράπεζα θα υπαχθεί τελικά και αυτή στο σχέδιο της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Κάπως έτσι, ο έλληνας φορολογούμενος αντικατέστησε την υποψήφια αγοράστρια επιχείρηση. Αντίθετα με εκείνη όμως ο πολίτης δεν θα έχει λόγο ούτε στη διοίκηση της «εξαγορασμένης» εταιρίας,ούτε στη διαχείριση των οικονομικών της,και φυσικά ούτε στα κέρδη της. Για μια ακόμα φορά , ριγμένος...

Μαζεύοντας μερικούς παλιόφιλους για μπύρες

2008-10-11T14:12:00.000-07:00

The wavelike movement affecting the economic system, the recurrence of periods of boom which are followed by periods of depression, is the unavoidable outcome of the attempts, repeated again and again, to lower the gross market rate of interest by means of credit expansion. There is no means of avoiding the final collapse of a boom brought about by credit expansion. The alternative is only whether the crisis should come sooner as the result of a voluntary abandonment of further credit expansion, or later as a final and total catastrophe of the currency system involved.

Ludwig von Mises

It was our job to unfreeze the American banking system if we wanted the economy to function. This required that we keep rates modestly low,"

Alan Greenspan aka "the man who gets the job done"

(...)Αλλοι λένε ότι η αληθινή μου κληρονομιά είναι ότι έκαμα επιτέλους την Κεντρική Τραπεζιτική να δουλέψει.Ναι,την έκανα να δουλέψει, όπως οφείλει να δουλέψει, δίνοντας στους ανθρώπους το σκοινί για να κρεμαστούν.Και αυτό έκαναν.Τώρα κρέμονται από ένα μακρύ σκοινή υποθηκών, ελλειμάτων και πιστωτικών καρτών

Και είμαι ευτυχής.Σύντομα, οι άνθρωποι θα δουν πώς η Κεντρική Τραπεζιτική λειτουργεί στην πραγματικότητα.Και ο φτωχούλης ο Μπεν Μπερνάνκι θα πάρει πάνω του όλο το φταίξιμο για ό,τι συμβεί.Αυτός και τα ηλίθια ελικόπτερα του. Σχεδόν το αξίζει...

"Εγώ ο Γκρίνσπαν.*

*(Ένας υποθετικός αλλά μοναδικά προφητικός μονόλογος του τέως ηγέτη της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, γραμμένος από τον εκπληκτικό Μπιλ Μπόννερ. Από το μακρινό 2006)

and the bubbles keep bursting...

2008-10-10T11:21:00.001-07:00

Η διαδικασία διόρθωσης εξελίσσεται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Όλοι οι τομείς επενδύσεων που στηρίχτηκαν σε φρεσκοτυπωμένο χρήμα και τον επιγενόμενο δανεισμό, καταρρέουν.Μετά την οικοδομική,τώρα συρρικνώνεται η βιομηχανία αυτοκινήτων. Προβλήματα εμφανίζουν και οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Στο εγγύς μέλλον είναι πιθανό να δούμε και άλλες τέτοιες "εκρήξεις" από malinvestments, καθώς το σύστημα θα αυτοεκκαθαρίζεται από τις μη βιώσιμες λειτουργίες.

Ταυτόχρονα με τις καταρρεύσεις, η ιδεολογική ανάπτυξη του αντιφιλελευθερισμού μπάινει στην εντονότερη φάση της,όπως είχαμε προβλέψει πριν μερικούς μήνες. Διανοούμενοι και επιχειρηματίες,από τον πρόεδρο του ΣΕΒ μέχρι τον Τρισέ και τους πολιτικούς ηγέτες της Ευρώπης , συντονίζουν στις ίδιες νότες την γνωστή ρητορεία περί "αποτυχίας της ελεύθερης αγοράς" να αυτορρυθμιστεί.

Και αυτό εν τω μέσω της μεγαλύτερης αυτορύθμισης των τελευταίων 10 ετών. Η αυτορρύθμιση είναι εξίσου βάναυση με την ανάπτυξη του χρέους των τελευταίων ετών. Εταιρίες κλείνουν.Τράπεζες κινδυνεύουν.Ο κόσμος μαθαίνει να ζει και χωρίς δυο SUV ανά οικογένεια.Να μετατρέπει την περιουσία του σε σταθερή επένδυση αντί για χρηματιστηριακά χαρτιά. Να χρησιμοποιεί θυρίδες και να αγοράζει χρυσάφι αντί να το εμπιστευεται σε άτομα που αποδείχτηκαν ανάξια.

Πώς θα καταλήξει αυτό το σκηνικό; Ποτέ δε θα μάθουμε. Ο κυβερνητικός παρεμβατισμός για τη "σωτηρία" μας από τη φούσκα, είναι η βάση για την έναρξη της αμέσως επόμενης...

the bail-out era: το τελευταίο κόλπο

2008-09-28T14:21:00.000-07:00

O Πρόεδρος Μπους διέγνωσε ορθά το πρόβλημα όταν είπε πως η Ουώλ Στριτ μέθυσε και περνά τη φάση του χανγκοβερ. Το ζήτημα είναι ότι οι άνθρωποι που τους ζητάτε τώρα να καθαρίσουν τα σπασμένα, δεν ήταν καν καλεσμένοι στο πάρτυ...

Rep. Lloyd Doggett

Η λέξη bailout είναι του συρμού στις τρέχουσες χρηματοοικονομικές συζητήσεις.Για να πω την αλήθεια δεν γνωρίζω πως μπορώ να τη μεταφράσω στα ελληνικά δίχως να την εκχυδαίσω υπερβολικά. Μια λύση θα ήταν να την βαφτίσω «ξεχρέωμα». Μια άλλη,λίγο πιο φορτισμένη, είναι το «ξέπλυμα».Ξέπλυμα των επιχειρήσεων από τις «τοξικές» τους επενδύσεις, (άλλη λέξη της μοδός κι αυτή). Τώρα που το σκέφτομαι το bailout μεταφράζεται κατά τρόπο εκχυδαισμένο,γιατί στην ουσία είναι μια χυδαία τεχνική.

Οι νέες λέξεις υποδηλώνουν νέους καιρούς,και οι νέοι καιροί νέα ήθη. Περνάμε , σίγουρα,μια καμπή . Το κλείσιμο του οικονομικού κύκλου μεταλάσσει βίαια τις σχέσεις μεταξύ αγοράς και πολιτικής ρίχνοντας και τα τελευταία διαχωριστικά τείχη ανάμεσα τους. Η πολιτική αρχών εξατμίζεται για να υποκατασταθεί από τον χυδαιότερο πολιτικό οππορτουνισμό που επιστρατεύεται μάλιστα στο όνομα της σωτηρίας του καπιταλισμού.

Θα τολμήσω να κάνω μια παρατήρηση. Κάθε οικονομικός κύκλος που κατά την αυστριακή θεωρία οφείλεται στις κυβερνητικές παρεμβάσεις, παράγει μια νέα όσο και προσωρινή «πλουτοκρατική» ελίτ. Αυτό το ισχυρό κοινωνικό στρώμα, που έχει βέβαια εταιρική μορφή, επωφελείται από τη νομισματική -γενικότερα την επεμβατική- πολιτική,και γίνεται τρόπον τινά το «εργαλείο» του οικονομικού κύκλου. Αναπτύσσεται παρασιτικά πάνω στο φρεσκοτυπωμένο χρήμα, εκμεταλλεύεται μέχρις εσχάτων την τεχνητή ρευστότητα, υποτιμά το ρίσκο, και καταλήγει έτσι με ταχύτατους ρυθμούς στην αυτοκαταστροφή. Η υπερεπένδυση όμως την εποχή της τεχνητής ανόδου έχει πολιτικές και πολιτιστικές προεκτάσεις. Οι όψιμοι βαρώνοι της οικονομίας δεν είναι πρόθυμοι να παρατήσουν τα όπλα εύκολα και να αποδεχτούν τη μοίρα τους.Αποπειρώνται έτσι το ύστατο μέσο σωτηρίας τους,την σταδιακή συγχώνευση τους με τον μόνο πυλώνα της κοινωνίας που μπορεί να τους σώσει,σε βάρος βέβαια του κοινωνικού συνόλου.

Μπροστά στο φάσμα δηλαδή της διάλυσης η θνησιγενής αυτή εταιρική ελίτ επιστρέφει στην μήτρα της, το κράτος και τους επιμέρους θεσμούς του. Είμαι σίγουρος ότι ασκούνται ισχυρότατες πιέσεις από τους εκπροσώπους των ετοιμοθάνατων εταιριών, που αναζητούν απεγνωσμένα ένα οριστικό ξεχρέωμα,την κάθαρση που θα τους προσφέρει η κυβέρνηση. Είμαι εξίσου σίγουρος ότι η θολωμένη από την κρίση, ματιά της κυβέρνησης βλέπει στις εταιρίες αυτές το σύνολο της οικονομίας και αντιμετωπίζει το βέβαιο τέλος τους σαν την οριστική κατάρρευση του συστήματος. Έτσι φαντάζει παντα το τέλος του επιχειρηματικού κύκλου,σαν μια μικρή «μέρα της κρίσης» απ την οποία όλοι θα βγουν όχι απλά χαμένοι,αλλά κατεστραμένοι.

Κατ αυτόν τον τρόπο,μια απαραίτητη συστημική κάθαρση, δηλαδή η αυτοδιόρθωση των αγορών,αναβάλλεται εσπευσμένα μέσω...φυσικά...του bailout.

Κόμμα νέου τύπου ή πολιτικοί νέου τύπου;

2008-09-15T06:09:00.000-07:00

O κος Μάνος,με το γνωστό πρακτικό του στυλ, εμφανίστηκε και πάλι στην πολιτική επικαιρότητα. Το άρθρο του Πώς Οραματίζομαι την Τρίτη λύση για την Ελλάδα, παρουσιάζει την ιδέα του για ένα νέου τύπου κράτος και ένα νέου τύπου κόμμα.

Ο διάλογος μέσα στη φιλελεύθερη μπλογκόσφαιρα ξεκίνησε αρκετά δυναμικά με τα πόστ του κου Σαρρηγιαννίδη και του Αverell, ενώ συνεχίζεται και τη στιγμή που μιλάμε.

Η ανάλυση του κου Μάνου όπως την είδα εγώ, πάσχει από το ίδιο της το πλεονέκτημα. Και εξηγούμαι: ο πρακτικός και προσγειωμένος του λόγος, ενώ είναι αρκετά εύληπτος και κατανοητός δεν καταφέρνει να συμπεριλάβει όλες τις όψεις της πολιτικής πραγματικότητας.

θα συμφωνήσω κατ αρχήν για την ανάγκη ενός κόμματος "νεου τύπου" απαλλαγμένου από τους κομματικούς στρατούς και τους μισθοφόρους εγκαθέτους. Ενός κόμματος που να στηρίζεται στην εντιμότητα των στελεχών του, στην λογική τους σκέψη κ.ο.κ. Αλλά τα παραπάνω "σχέδια" ειναι απλά ευχολόγια στο βαθμό που δεν συνοδεύονται από μια συγκεκριμένη μέθοδο δράσης. Πώς άραγε θα συνταχθούν ολοι αυτοί οι διαπρεπείς πολίτες και θα πορευθουν σχηματίζοντας ένα κόμμα εξουσίας,δίχως να εκφυλιστούν σε κομματάρχες; Το θεμέλιο στο οποίο θα στηριχτεί η ακεραιότητα του κόμματος θα ειναι η εμπιστοσύνη στις "αρετές" των ηγετών του; Αρκετά ιδεαλιστική μου ακουγεται αυτη η θέση, και συνηθως ο προσωποκεντρικός ιδεαλισμός τείνει τελικά να οδηγεί σε απογοητευτικά αποτελεσματα.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, κόμμα δίχως ισχυρή ιδεολογική ομοιογένεια δεν μπορεί να αντισταθεί στον εκφυλισμό. Η ιδεολογία είναι αυτη που παρέχει στο κόμμα το απαραίτητο υλικό και ηθικό βάρος ώστε να μην διασπείρεται,να μην αποδυναμώνεται,να μην αδυνατίζει σε κάθε δυσοιωνη συγκυρία. Και η ιδεολογία δεν μπορεί να υποκατασταθεί από την κοινή λογική. Η κοινή λογική είναι αρκετή για να επιτελέσεις κάποιες στοιχειώδεις εργασίες: να φορέσεις τις τιράντες σου, να φας το φαγητό σου και να συμφωνήσεις ότι στην Ελλάδα χρειάζονται αλλαγές.

Αλλά η "κοινή" λογική εξαφανίζεται σε θέματα όπως ας πούμε το Μακεδονικό, το ωράριο εργασίας και η μετανάστευση.Σ αυτές τις περιπτώσεις πέραν του ρεαλισμού χρειάζεται και πολιτική αρχών.Αυτήν την πολιτική δεν μπορεί νομίζω να την προσφέρει απλά και μονο η "εντιμότητα" ή η μετριοπάθεια.

Ενα κομμα νεου τυπου χρειάζεται οχι μονο πρακτικους ανθρώπους αλλά και ιδεολόγους οραματιστές για τους οποιους το κομμα ειναι κάτι περισσότερο από μαντρί, ή μέσο ανελιξης στην κοινωνικη πυραμίδα.Αλλά αυτοι οι άνθρωποι θα πρέπει να διαπνέονται από το ίδιο όραμα στον πολιτικό τους σχεδιασμό, προυπόθεση που απαιτεί ιδεολογική συμφωνία και όχι απολιτική ταύτιση στο όνομα αφηρημένων μεθόδων σκέψης. "Κοινή λογική" ή εντιμότητα διαθέτει και ο κος Γιανναράς,αλλά δεν νομίζω οτι θα μπορούσε να χωρέσει στο ίδιο κόμμα με τον κο Μάνο,σωστά;

Στο ζήτημα του κράτους με κάλυψε αρκετά ο κος Σαρηγιαννίδης. Η επιθυμία του κου Μάνου να επιδοτηθεί η ιστορία μας, ώστε να λυθεί το πρόβλημα της οικονομικής μας ανάπτυξης είναι μια αρκετά ελλειπής και αποσπασματική σκέψη. Μέχρι να επανέλθει αναλυτικότερα,και ελπίζω πιο τεκμηριωμένα,επιφυλάσσομαι.

fascist-state resurrection alert!!

2008-09-11T08:34:00.000-07:00

Τα δημοτικά συμβούλια στην Βρεττανία βρήκαν έναν προχωρημένο τρόπο να εντοπίζουν τους μικροπαραβάτες και να τους φέρνουν στο δρόμο της δικαιοσύνης και της ηθικής.Βάζουν τα...παιδιά να το κάνουν! Δεκάδες πιτσιρικάδες στο Εσσεξ και το Δυτικό Λονδίνο ξαμολύθηκαν για να κατασκοπεύσουν,να βιντεοσκοπήσουν,να φωτογραφήσουν και να καταδώσουν τους αμαρτωλούς γείτονες που προχωρούν σε "εγκλήματα", οπως ας πουμε το λέρωμα δρόμων, το πεταγμα σκουπιδιών εκτός κάδων κλπ.

Το πεφωτισμένο δημοτικό συμβούλιο του Δυτικού Λονδίνου καυχιέται: "Υπαρχουν εκατοντάδες νεαρά παιδιά 8-10 ετών εκπαιδευμένα να αναγνωρίζουν και να αναφέρουν περιβαλλοντικά (σικ!)αδικήματα όπως το γκράφιτι και το πέταγμα φυλλαδίων"

Κάτι τέτοιες στιγμές αντιλαμβάνομαι γιατί γίνεται κανείς "ελευθεριακός" (libertarian). Όχι γιατί απλά αρέσκεται στο ελεύθερο εμπόριο,όχι γιατί έχει καμιά ιδιαίτερη προτίμηση στις αλυσίδες καταστημάτων και τις πολυεθνικές.

Αλλά γιατί αρχίζει σταδιακά να κατανοεί ότι στη ρίζα του κράτους ,κάθε κράτους είτε αποκαλείται δημοκρατικο είτε "προνοίας" , στη ρίζα λοιπόν του κράτους βρίσκεται η πραγματική φωλιά του φιδιού. Μην την ψάξετε στην Χρυσή Αυγή και στις νεοναζιστικές οργανώσεις.Ψάξτε την στους φανατισμένους γραφειοκράτες, και στους επίδοξους κοινωνικούς αναμορφωτές.Στους δημόσιους λειτουργούς που θεωρούν ότι επιτελούν "θεάρεστο έργο" αντί για μια απλή δουλειά όπως όλος ο κόσμος. Στους φορολάγνους (το κοπυραιτ δικό μου) οικονομικούς επιτελάρχες που συμπεριφέρονται στην κοινωνία σαν να πρόκειται για πρόσφατα κυριευμένο Γκάου απ το οποιο οφειλουν να εξάγουν πλουτο εις το όνομα του Φύρερ. Στους ζηλωτές στρατιωτικούς που εφαρμόζοντας μέθοδες ψυχολογικού πολέμου μεταμορφώνουν τους φαντάρους σε πνευματικά ευνουχισμένα ζόμπι υπάκουα μέχρι τελευταίας ρανίδος τους αιματος τους.

Και φυσικά αναζητήστε το αυγο του φιδιού,ενα μικρό βεβαια αυγό,που ομως πάλι αυγό είναι, στους δημοτικούς εκεινους συμβούλους που επιδιώκουν να μεταγγίσουν τη γαγγραινιασμένη και δηλητηριώδη νοοτροπία του κρατολάγνου χαφιεδισμού σε ανηλίκους.Με δωράκια και χρηματικές αμοιβές,με κώδικούς Τζέημς Μποντ, ειδικές τηλεφωνικές γραμμές για τα "παιδιά πράκτορες" και λοιπές ανοησίες,θαμπωνοντας το παιδικό μυαλουδάκι, τα δημοτικά συμβούλια χτιζουν μια μικρή φάλαγγα κατασκοπων στην καρδιά των μικρών κοινωνιών.

Διάολε,το ενοχλητικό δεν είναι τόσο αυτό που έγινε,όσο η ευκολία που το κράτος οδηγεί την κοινωνία στην ηθική διαφθορά και την πτώση, διατεινόμενο ταυτοχρονα οτι υπερασπίζει την ηθική της!

Το Έτος μηδέν στην Καμπότζη ξεκίνησε με το συστηματικό ρουφιάνεμα και την αποκήρυξη των μεσοαστών από τα παιδιά τους. Οι μικροί πιονιέροι της ΕΣΣΔ ενθαρρύνονταν να καταγγέλουν αντεπαναστατικές δραστηριότητες.Το ίδιο και στην ναζιστική Γερμανία.
Ολα ξεκινούν ή καταλήγουν εκεί.Στον πλήρη έλεγχο της κοινωνίας, από τις μεγαλύτερες ως τις μικρότερες ηλικίες. Πράκτορες του κράτους,λεγεώνες οπαδών και δούλων, στο έλεος του ηγέτη.....

...................
...................
...................
...................

Διερευνώντας τις πολιτικές πιθανότητες του Αναρχοκαπιταλισμού.

2008-09-10T06:14:00.000-07:00

Η θεωρία του αναρχοκαπιταλισμού μας είναι λίγο πολύ γνωστή.Υποστηρίζει ότι η απόλυτη εξαφάνιση του Κράτους,ως συγκροτημένου θεσμού θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε μια ισορροπία,ασυγκρίτως προτιμότερη (και πιο ελεύθερη) από την παρούσα. Η αγορά θα προσφέρει τελικά όλα αυτά τα αγαθά που μας εξασφαλίζει το κράτος, σε μεγαλύτερη ποσότητα,καλύτερους ρυθμούς και φτηνότερες τιμές. Φυσικά κάθε θεωρία για την επαλήθευση της θα πρέπει να δοκιμαστεί στην πράξη. Η Σομαλία υπήρξε για τους υποστηρικτές του αναρχοκαπιταλισμού ένα ιδανικό πεδίο πειραματισμού. Πραγματικά, η χώρα ήταν ουσιαστικά ακυβέρνητη επί χρόνια.Ενας εμφύλιος πόλεμος και μια ξένη επέμβαση την είχαν καταστρέψει. Συμμορίες τοπικών πολεμάρχων λυμαινονταν την υπαιθρο και πολεμούσαν λυσσασμένα μεταξύ τους. Το κράτος του «νόμου» είχε κυριολεκτικά κομματιαστεί, και με εξαίρεση τη Σομαλιλάνδη πουθενά δεν υπήρχε κάποιου είδους κεντρική εξουσία ικανή να επιβληθει στην επικράτεια της.

Οι υλικές συνθήκες δεν ήταν ιδανικές. Αλλά από θεσμικής απόψεως το περιβάλλον ήταν ξεκάθαρα αναρχικό. Και πραγματικά,παρά την διάχυτη βιαιότητα, οι Σομαλοί έδειξαν να προσαρμόζονται στη νέα κατάσταση χτίζοντας αποκεντρωμένους θεσμούς και πυρήνες κοινής αντιμετώπισης των προβλημάτων.

Τώρα, η θεωρία πήγαινε κάπως έτσι: οι επιμέρους θεσμοί,παρά τις συγκρούσεις τους τελικά θα οδηγούνταν σε ειρηνική συνύπαρξη (καθώς το κόστος των μαχών αδιαμφισβήτητα ξεπερνά μια συμφωνία ειρήνευσης). Τα άτομα θα αποκτούσαν έτσι τη δυνατότητα να επιλέγουν τους θεσμούς που θα τους αντιπροσωπεύουν, μέσα από μια θεσμική «αγορά»: δικαιοσύνη,αστυνόμευση,προστασία,υγεια, όλες οι επιμέρους πλευρές της κρατικής δράσης θα αντικαθίσταντο από μια μεγάλη ποικιλία παρόχων τέτοιων υπηρεσιών που θα τις «πουλούσαν» στους πολίτες.

Εδώ όμως η διαδικασία αρχίζει να απομακρύνεται από τις θεωρητικές γενικεύσεις. Εκτός από τους πολεμάρχους στον κοινωνικό χώρο της Σομαλίας προκύπτουν και ιδιωτικοί δικαιικοί θεσμοί: θρησκευτικά δικαστήρια. Η συνέπεια αυτή ήταν αναμενόμενη αν σκεφτούμε ότι οι Σομαλοί στην πλειοψηφία τους ασπάζονται τον ισλαμισμό.

Τα δικαστήρια λειτουργούν για ένα διάστημα σε περιορισμένες περιοχές,αποκεντρωμένα και πάνω σε εθελοντική βάση. Αυτή η κατάσταση όμως παρόλες τις επιβεβαιώσεις των αναρχοκαπιταλιστών δεν επρόκειτο να έχει διάρκεια. Ο Φουκώ έγραψε ότι «η γνώση εκκρίνει εξουσία». Και προσέθεσε χαρακτηριστικά: «Η παραγωγή της γνώσης και η εξάσκηση των διοικητικών εξουσιών τέμνονται, και το καθένα στοιχείο τείνει να ενισχύει το άλλο»...Η εκφορά της δικαστικής κρίσης συνιστά μια πηγή κοινωνικά αποδεκτής γνώσης άρα περιέχει σπερματικά την εξουσία έστω και αν δεν πρόκειται για κρατική εξουσία. Η απονομή δικαιοσύνης, αν δεχτούμε την άποψη Φουκώ, μπορεί λοιπόν μέσα από την ίδια τη δικαιοδοτική διαδικασία να χρησιμεύσει ως πυλώνας μιας εν δυνάμει καθολικής εξουσίας.Το μόνο που μένει είναι να διαπιστωθεί αν ένας περιορισμένος αλλά υπαρκτός θεσμικός πυρήνας θα εκδιπλωθεί τελικά σε Κράτος.

Και πραγματικά έτσι γίνεται στη Σομαλία:Ξαφνικά τα τοπικά δικαστήρια αρχίζουν να χρησιμεύουν ως κέντρα υγειονομικής περίθαλψης και θρησκευτικής εκπαίδευσης. Δηλαδή οι πλόκαμοι τους απλώνονται και σε άλλες πτυχές της κονωνικής ζωής. Ταυτόχρονα, ένοπλα σώματα προσλαμβάνονται και συντηρούνται από τους δικαστές για να επιβάλουν τις αποφάσεις, ως εκτελεστικά όργανα. Ένας κύκλος ολοκληρώνεται. Τα δικαστήρια γίνονται κατ ουσίαν εξουσιαστικοί θεσμοί.

Αλλά η διαδικασία έχει μόλις αρχίσει να ξετυλίγεται: Τα θρησκευτικά δικαστήρια συμμαχούν πάνω στη βάση των κοινών τους στόχων και βάζουν στο στόχαστρο τις υπόλοιπες πηγές αναβρυσης εξουσίας: τους πολεμάρχους. Ξεκινάει ένας πόλεμος μεταξύ ανταγωνιζόμενων ομάδων, όπως σωστά τον περιέγραψε ο Νόζικ στο Αναρχία,Κράτος,Ουτοπία. Σταδιακά οι μέχρι τοτε θανάσιμοι εχθροι,οι πολέμαρχοι συνενώνονται μπροστά στον κοινό εχθρό και βαίνουμε προς μια «ολιγοπωλιακή» κατάσταση: δυο ενωμένες συμμαχίες μένουν να παλευουν σε έναν αγώνα μέχρι θανάτου. Στην τελευταία μάχη

Το βασικό συμπέρασμα είναι η ανάγκη,στην παρουσα ιστορική φάση ενός φιλελευθερου κράτους, ως ουδέτερου τοποτηρητή, προστάτη και διασφαλιστή της δημόσιας τάξης. Η επιλογή είναι μονόδρομος: οπως μας δειχνει η Σομαλική εμπειρία, αν δεν επιβάλει το κράτος την εξουσίας του αυτή, κάποιος άλλος θεσμός θα επιβληθεί στη θέση του ( η σαρία και οι πολέμαρχοι στην περίπτωση μας).

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι για την αναρχία δεν αρκεί η εξάλειψη του κράτους. Η αναρχία όπως την φαντάζονται οι θεωρητικοί του αναρχοκαπιταλισμού δεν επιβάλλεται: υιοθετείται. Πρόκειται μάλλον για στάση ζωής, παρά για αντικειμενικό σύστημα. Σε κοινωνικό επίπεδο,η καθολική υιοθέτηση των αξιωμάτων της ειρηνικής συνυπαρξης και της ατομικής ιδιοκτησίας καθιστούν το κράτος περιττό. Αλλά μια τέτοια συλλογική απόφαση δε μπορεί να υποκατασταθεί από μια πολιτική μεταβολή. Η καταστροφη των κρατικών θεσμών τελικά οδηγεί σε προσωρινό χάος και στη σταδιακή ανάδυση μιας νέας Τάξης,μάλλον χειρότερης από την προηγούμενη

Ασφαλώς δεν υπολογίζουμε και έναν ακόμα παράγοντα: τη φυση και τη δομή μιας μελλοντικής κοινωνίας. Αν η «μηχανή του καπιταλισμού» για να παραφράσω τον Σούμπετερ συνεχίσει να αναπτύσσεται με αυτούς τους ρυθμούς ίσως στο μέλλον φτάσουμε σε μια post-scarcity society, μια κοινωνία μετακαπιταλιστική, απόλυτης αφθονίας που καθιστά την εξουσία περιττή, και τον αναρχισμό βιώσιμο. Αλλά αυτοι οι υπολογισμοί ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.

Η ιδέα πάντως της δικαιικής ποικιλίας δεν φαίνεται να απέτυχε στη Σομαλία. Αν υπήρχε ένα ultraminimal state, ένα κράτος με το μονοπώλιο της φυσικής βίας, τα δικαστήρια (ισλαμικά, εθιμικά, κοσμικά) θα ρυθμιζαν τις υποθέσεις των πολιτών, πάνω σε εθελοντική βάση, δίχως να αναπτύσσουν βίαιες δραστηριότητες (αφού θα περιορίζονταν από την κρατική εξουσία). Η ιδιωτική δικαιοσύνη, υπό τη μορφή της επιδιαιτησίας συνιστά μέσα από αυτό το πρίσμα μια αρκετά ελκυστική επιλογή για τους υποστηρικτές της ελεύθερης επιλογής.

Για μια Παναφρικανική Κοινή Αγορά

2007-06-16T04:04:00.000-07:00

Λόγος πολύς γίνεται τα τελευταία χρόνια για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αφρική. Είναι πραγματικά εξωφρενικό ότι η άνοδος των ρυθμών ανάπτυξης όλων των χωρών του πάλαι ποτέ τρίτου κόσμου, συνεπεία της παγκοσμιοποίησης, άφησε σχεδόν εξ ολοκλήρου ανέπαφη την αφρικανική ενδοχώρα. Το αποικιακό παρελθόν και οι πόλεμοι που ξεσπούν περιοδικά στην μαυρη ήπειρο δεν είναι από μόνες τους αιτίες ικανές για να ερμηνεύσουν το εύρος και την ένταση του φαινομένου. Τα αίτια της διαρκούς κρίσης είναι πιο βαθιά και στην φύση τους οικονομικά. Είναι άραγε τυχαίο, ότι το μερίδιο της Αφρικής στο παγκόσμιο εμπόριο έχει πέσει από το ήδη χαμηλό 6% του 1982 στο 2% σήμερα; Αν αφαιρέσουμε δε σχηματικά την συνεισφορά της νοτίου Αφρικής, το ποσοστό πέφτει στο τραγικό 0,6%.

Η δυναμική της αφρικανικής αγοράς συνθλίβεται προς το παρόν υπό την πίεση της προστατευτικής πολιτικής που ακολουθούν οι περισσότερες κυβερνήσεις της ηπείρου. Υψηλοί δασμοί συνδυασμένοι με καταιγιστικά ποσοστά διαφθοράς και γραφειοκρατίας , εμποδίζουν τις ενδοαφρικανικές συναλλαγές τεμαχίζοντας έτσι έναν ενιαίο γεωγραφικό χώρο σε απομονωμένες άρα και αναιμικές εθνικές αγορές.

Σήμερα για τους περισσότερους αφρικανούς είναι δυσκολότερο να συναλλαγούν μεταξύ τους,παρά με την Ευρώπη και την Αμερική.Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 1997 , οι χώρες της υποσαχάριας Αφρικής επέβαλαν δασμούς της τάξεως των 34% σε γεωργικά προϊόντα παραγωγής άλλων αφρικανικών κρατών, και 21% σε άλλα καταναλωτικά αγαθά. Το τελικό κόστος είναι προφανές ότι λειτουργεί αποτρεπτικά για το ενδοαφρικανικό εμπόριο.Δασμοί επιβάλλονται ακόμα και στα ιατρικά προιόντα. Οι Τανζανικής παρασκευής αντι- καλύπτρες φορολογούνται βαριά από τις αφρικανικές κυβερνήσεις. Δεν είναι υπερβολή λοιπόν να θεωρήσουμε τις συγκεκριμένες πολιτικές, δολοφονικές, κυριολεκτικά για τους κατοίκους των υπανάπτυκτων κρατών και μεταφορικά για το διεθνές εμπόριο.

Η δημιουργία μιας αφρικανικής κοινής αγοράς με την μείωση των δασμών, τον περιορισμό της γραφειοκρατίας και τα εκατομμύρια των καταναλωτών της, θα διευρύνει σε συγκλονιστικό βαθμό τις παραγωγικές δυνατότητες της ηπείρου. Το σταδιακό γκρέμισμα των οικονομικών συνόρων και η διεθνοποίηση των συναλλαγών θα γεννήσει την ανάγκη για βελτιωμένες υποδομές, καλύτερες υπηρεσίες, ασφαλείς μεταφορές. Κατ¨ αυτόν τον τρόπο, οι προσπάθειες της Αφρικανικής Ένωσης για την εξασφάλιση της ειρήνης στην πολυπαθη ήπειρο θα βρουν το συνταίριασμα τους στην οικονομική ενοποίηση, την ισομερή ανάπτυξη και την αμοιβαία αλληλεξάρτηση των επιμέρους εθνικών οικονομιών. Ισως έτσι γίνει επιτέλους ένα καθοριστικό βήμα προς μια πιο πλούσια,ευημερούσα και τελικά,πιο ανθρώπινη Αφρική.
.

what we stand for...

2006-05-10T11:41:00.000-07:00

Αντιγράφωντας μερικές σειρές από το έργο του David Boaz, Libertarianism: A Primer, Free Press, 1997

Libertarianism is the view that each person has the right to live his life in any way he chooses so long as he respects the equal rights of others. Libertarians defend each person's right to life, liberty, and property-rights that people have naturally, before governments are created. In the libertarian view, all human relationships should be voluntary; the only actions that should be forbidden by law are those that involve the initiation of force against those who have not themselves used force-actions like murder, rape, robbery, kidnapping, and fraud.

Μια εισαγωγή στη φιλοσοφία της Ελευθερίας

2006-05-05T06:41:00.000-07:00

Μια συνεπής φιλοσοφική προσέγγιση της καθημερινότητας είναι κατ ανάγκη προσέγγιση επαναστατική και ρηξικέλευθη. Η επανάσταση ως τέτοια προσδιορίζεται από το βαθμό αμφισβήτησης των κατεστημένων δομών αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Παραφράζοντας τον Χάγιεκ κάθε επανάσταση πρέπει να έχει έναν στόχο , δεν είναι από μόνη της αυτοσκοπός.

Ο στόχος μιας επανάστασης καθορίζει και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει. Μια επανάσταση με στόχο την ελευθερία πρέπει λογικά να υιοθετήσει τις μεθόδους εκείνες που θα ενισχύσουν αυτήν την ελευθερία θα την δυναμώσουν, θα τονώσουν τις ρίζες και τις πηγές της, δηλαδή τις ανθρώπινες ιδιότητες και την ατομική ιδιοσυγκρασία. Χωρίς χειμάρρους ελευθερίας μια τέτοια επαναστατικά φιλελεύθερη πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει.

Τούτη η απελευθέρωση έχει πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο: σημαίνει κατάργηση ή ελαχιστοποίηση των συγκροτημένων εκείνων θεσμών που στόχο έχουν την επιβολή συγκεκριμένων "αγωγών" στον πολίτη, σημαίνει το τέλος της άμεσης καταπίεσης και τη βαθμιαία κατάργηση σχεδόν κάθε κρατικού εξαναγκασμού (τα όρια αυτής της ελευθερίας θα τα διερευνήσουμε στο μέλλον λεπτομερειακά). Στην θέση αυτής της εξουσιαστικής διαπαιδαγώγησης τοποθετούμε την θέληση του ανθρώπου να χτίσει τη ζωή του, το προσωπικό του μοντέλο διαβίωσης, να προχωρήσει στις επιλογές του συνειδητά και ώριμα ή ασυνείδητα και ανώριμα , πάντως με επίγνωση και ευθύνη των πράξεων του. Η ελευθερία δεν αντικαθιστά ισορροπίες με νέα καθεστώτα,δεν προκρίνει μια "σωστή" ζωή σε βάρος των "λαθεμένων" επιλογών. Αντικαθιστά το δεσποτισμό με το κενό. Ο καθένας μπορεί να γεμίσει το κενό αυτό με τη δική του ιστορία...

Θεωρώ την επανάσταση ένα όπλο εσωτερικού αγώνα και εξωτερικής έκφρασης αλλά όχι επιβολής. Ο καθένας μας στην σφαίρα της ύπαρξης του είναι ελεύθερος να υποδουλωθεί αν η ψυχοσύνθεση του τον προτρέπει. Ελευθερία σημαίνει δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό. Γι αυτό και οι κατα τη γνώμη μας αρνητικές ή ακόμα και ταπεινωτικές πτυχές του ελευθερου βίου ενός ανθρώπου δεν θα πρέπει να μας τρομάζουν ή να μας ωθούν στην΄"διόρθωση" του "ελαττωματικού" του τρόπου ζωής. Γιατί κάθε τέτοια απόπειρα εμπεριέχει μια ηθικολογική αξιολόγηση, ένα στοιχείο δηλαδή υποκειμενικό και αυθαίρετο, αστήρικτο στην αντικειμενική ζωή και γι αυτό καταστροφικό όταν επιβάλεται με τον αέρα του "αυτονόητου". Οι ηθικές αξιολογήσεις πηγάζουν από ηθικούς κώδικες που διαφέρουν συνήθως από άνθρωπο σε άνθρωπο. Να ανάγουμε μια από αυτές σε κριτήριο "ορθής" κοινωνικής ζωής, σημαίνει να υποδουλώσουμε τους διαφωνούντες στις δικές μας απόψεις. Μια φασιστική σκλαβιά κρύβεται πίσω από τις καλύτερες προθέσεις: ο ίδιος ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με δαύτες...

Η συνειδητή επιλογή της πορνείας ως τρόπου βιοπορισμού, οι μαζοχιστικές ψυχολογικές τάσεις, η( ποινικοποιημένη) "παρά φύσιν ασέλγεια" και η τέλεση των λεγόμενων "εγκλημάτων άνευ θύματος" πχ, χαρτοπαιξίας, ναρκοχρησίας, κλπ, δεν σημαίνουν κάποια "παρέκκλιση" από τον "ορθό δρόμο" αν δεν οφείλονται σε εξωτερική επιβολή. Είναι συνειδητές επιλογές και το κράτος ή η κοινωνίσ δεν έχουν κανένα ρόλο στη "διόρθωση" τους.

Αυτή είναι μια πρώτη αδρή εισαγωγή στην φιλοσοφία της ελευθεριακής επανάστασης. Στην πορεία του χρόνου θα αποπειραθούμε να σχεδιάσουμε το μοντέλο της ελευθεριακής κοινωνίας μέσα από το πρίσμα των βασικών αρχών του φιλελευθερισμού...

An american sponsored islamist state

2006-02-20T14:57:00.000-08:00

It may be the ultimate irony," commented Ambassador Galbraith, "that the United States, which, among other reasons, invaded Iraq to help bring liberal democracy to the Middle East, will play a decisive role in establishing its second Shiite Islamic state."
Saddam Hussein's regime, like most others in the region, treated its domestic opponents with shocking brutality. And like most of its neighbors (or, for that matter, most governments everywhere), the Iraqi government under Saddam was riddled with corrupt cronyism. But unlike Iran or Saudi Arabia, Saddam's Iraq was relatively secularist and actually imposed relatively few burdens on religious and economic freedom.
This is decidedly untrue of the regime being created in "liberated" Iraq. Much of the new "freedom" in Iraq being touted by the Bush administration comes from talk about the new constitution being drawn up by a Bush administration-influenced constitution drafting committee. The new constitution employs loads of pleasant-sounding platitudes, but its "Bill of Rights" is a much closer match to the old constitution of the Soviet Union than it is to the U.S. Bill of Rights.
The U.S. Bill of Rights offers unqualified guarantees regarding vital rights such as the right to freedom of speech, press, religion, and assembly. This is demonstrated in phrases such as "Congress shall make no law ? abridging freedom of speech or of the press." But the Iraqi Constitution ? like the Soviet Constitution of 1977 ? "grants" these rights in one phrase while taking them away with a subsequent clause in the constitution.
? Iraqis have "freedom of religion" guaranteed in Article 20, but Article 22 states, "all thought based on sectarianism [and] accusations of apostasy ? are forbidden."
? Article 13 stipulates that "the privacy of houses is protected," but then says "except in accordance with the law."
? Article 8 says that women have "equality with men in all fields" but only when it doesn't disturb "the provisions of the Islamic shari'a."
Another key similarity between the Iraqi Constitution and the Constitution of the former Soviet Union is its codification of socialism as a form of collectivist "rights."
An early draft of the Iraqi Bill of Rights enumerated collective "rights," which empower the state to strictly control people, much like the Soviet Union or Ba'athist Party socialism previously practiced in Iraq.
Seems like something lies rotten in the "kingdom of Danemark". Perhaps, old goodie Dick can give us an explanation? When of course he gets back from hunting ducks, and occassionally, people...

2006-02-09T15:28:00.000-08:00

just testing